زیرا که با لفظ علم پیوسته داری حرف لم

هر حرف کاو چون دال و نون خم بد پی دفع خمش

کلک غیورت می کند با خط دیوانی رقم

سوی علمدار سپه چون بنگری خشم آوری

نبود عجب گر در جهان خصمت بماند جاودان

کز بیم تیغت بی گمان ندهد به خود راهش عدم

از بیم گرز صد منت وز بیلک مردافکنت