نبود عجب ار از تف شمشیر تو دریا

در چشم عدو جلوه کند مرگ مجسم

مغزی که پریشان شود از صدمه گرزت

اجزای وجودش به قیامت نشود ضم

چون کوزه بی آب برون می ندهد نم

شیر فلک وگاو زمین از زبر و زیر

در ربقه فرمان تو چون کلب معلم