چون کوزه بی آب برون می ندهد نم

مغزی که پریشان شود از صدمه گرزت

اجزای وجودش به قیامت نشود ضم

نبود عجب ار از تف شمشیر تو دریا

شیر فلک وگاو زمین از زبر و زیر

در ربقه فرمان تو چون کلب معلم

نه چنبر افلاک در انگشت گزینت