چو بگزایدم روح چه خار و چه گل

چه پیچم به خود سخت چون موی دیلم

چه امشب خورم غم که فردا چه زاید

ازین صبح اشهب وزین شام ادهم

چو بفزایدم رنج چه شهد و چه سم

کبابم ده امشب ز ران پلنگان

وز ان می که سرخست چون چشم ضیغم