چه پیچم به خود سخت چون موی دیلم

تو گفتی کنار منست از جواهر

چو بازآیم از بزم شاه مکرم

به خادم زدم بانگ کز کید گیتی

چه امشب خورم غم که فردا چه زاید

ازین صبح اشهب وزین شام ادهم

چو بگزایدم روح چه خار و چه گل