وز ان می که سرخست چون چشم ضیغم

چو بگزایدم روح چه خار و چه گل

چو بفزایدم رنج چه شهد و چه سم

کبابم ده امشب ز ران پلنگان

به ساقی بگو تا دهد بوسه با می

به مطرب بگو تا زند زیر با بم

که تا من چنان مدح خسرو نمایم