چو بفزایدم رنج چه شهد و چه سم

چه امشب خورم غم که فردا چه زاید

ازین صبح اشهب وزین شام ادهم

چو بگزایدم روح چه خار و چه گل

کبابم ده امشب ز ران پلنگان

وز ان می که سرخست چون چشم ضیغم

به ساقی بگو تا دهد بوسه با می