باده باید آنقدر خوردن که جای خون و خوی

در چنین روزی که می از شوق می رقصد به جام

در چنین روزی که می جنبد ز وصل دوست دل

در چنین روزی که می پرد ز شوق جام کام

می دود اندر عروق و می تراود از مسام

لیک من از تنگدستی چون ندارم وجه می

مست سازم خویش را از مدحت صدر انام