می دود اندر عروق و می تراود از مسام

در چنین روزی که می جنبد ز وصل دوست دل

در چنین روزی که می پرد ز شوق جام کام

باده باید آنقدر خوردن که جای خون و خوی

لیک من از تنگدستی چون ندارم وجه می

مست سازم خویش را از مدحت صدر انام

آفتاب دین و دولت حکمران شرق و غرب