ولی به خود چو مساکین نموده خواب حرام

به هرکجا که پریچهره دلبری دیدی

همی ز بهر تواضع ز جا نمود قیام

سرش چو خواجه منعم فراز بالش نرم

دو خایه از مرض فتق چون دو بادنجان

به زیر آن دو سیه چشمه یی چو شام ظلام

ستاده بودم حیران که ناگه از طرفی