به زیر آن دو سیه چشمه یی چو شام ظلام

سرش چو خواجه منعم فراز بالش نرم

ولی به خود چو مساکین نموده خواب حرام

دو خایه از مرض فتق چون دو بادنجان

ستاده بودم حیران که ناگه از طرفی

نگار من به ادب مر مرا نمود سلام

پرند نیلی بربسته بر میان گفتی