ستاده بودم حیران که ناگه از طرفی

ولی به خود چو مساکین نموده خواب حرام

دو خایه از مرض فتق چون دو بادنجان

به زیر آن دو سیه چشمه یی چو شام ظلام

نگار من به ادب مر مرا نمود سلام

پرند نیلی بربسته بر میان گفتی

به چرخ نیلی ماوا گزیده ماه تمام