روان و زهره برآید به جای خون ز مسام

ز امن عهدش آهو همی به گاه چرا

ز لاله باز نداند دو دیده ضرغام

به گاه هیبت او آفریدگان همه را

بساط جود بدانگونه همش گسترد

که منقبض نشود عرق بر جبین لئام

هر آنچه از دو لب پاک او برون آمد