حدیث پخته چسان خیزد از قریحه خام

تو دانی آنکه بود عید و خواجه را شعرا

برند مدح بهر عید خاصه عید صیام

مرا که آتش دل مرده ز آب کید حسود

به خنده گفت بلی دانمت ز نشتر غم

دلیست ممتلی از خون چو شیشه حجام

ولی به دفتر شعرت قصده ییست بدیع