به گوش گفتمش ای مه جمال خویش بپوش

دو نور زیر دو ظلمت دو صبح زیر دو شام

دو نافه زیر دو عنبر دو نقطه زیر دو جیم

دو حبه زیر دو خرمن دو دانه زیر دو دام

ز بهر آنکه نبینند چهره تو عوام

رخ تو ماه دوهفته !ست وگر ببینندش

گمان برند که یک نیمه رفته ماه صیام