ز بهر آنکه نبینند چهره تو عوام

دو نافه زیر دو عنبر دو نقطه زیر دو جیم

دو حبه زیر دو خرمن دو دانه زیر دو دام

به گوش گفتمش ای مه جمال خویش بپوش

رخ تو ماه دوهفته !ست وگر ببینندش

گمان برند که یک نیمه رفته ماه صیام

چو صبحگاه شود جملگی به عادت خویش