چون من شنوم این سخنان را بخروشم

از چشم و لبش پر شده از پسته و بادام

او خفت و حریفان به کنارش بغنودند

ز آغاز توان یافت که چون بود سرانجام

وز خشم مرا تیغ زند موی بر اندام

نه قدرت و زوری که بریزم همه را خون

نه تاب و توانی که بدوزم همه را کام