روز هفتم سال هشتم بد که با دهر دو رنگ

گر همه شیر از سرش بیرون رود عشق کنام

بلبل شیراز در بستان زد این دستان که عشق

شد فرامش خلق را در قحط سال ملک شام

هفت و هشتم برشد از نه گنبد آیینه فام

بر دو چشمم تیره شد از شش جهت ربع زمین

از فراق آن یگانه شاهد زیباخرام