بر دو چشمم تیره شد از شش جهت ربع زمین

شد فرامش خلق را در قحط سال ملک شام

روز هفتم سال هشتم بد که با دهر دو رنگ

هفت و هشتم برشد از نه گنبد آیینه فام

از فراق آن یگانه شاهد زیباخرام

دور از آن چهری که رشک هشت بستان بهشت

هفت دوزخ را زدم آتش ز قلب مستهام