بر دو یک افتاد جان از هجر آن ماه تمام

دور از آن چهری که رشک هشت بستان بهشت

هفت دوزخ را زدم آتش ز قلب مستهام

ده حواسم گشت تیره هفت عضوم شد زبون

چارده تکبیر برگفتم سه ره دادم طلاق

بر دو گیهان و سه فرع و هفت باب و چار مام

یک دو پاس از شب چو بگذشت آن نگار ده دله