چارده تکبیر برگفتم سه ره دادم طلاق

هفت دوزخ را زدم آتش ز قلب مستهام

ده حواسم گشت تیره هفت عضوم شد زبون

بر دو یک افتاد جان از هجر آن ماه تمام

بر دو گیهان و سه فرع و هفت باب و چار مام

یک دو پاس از شب چو بگذشت آن نگار ده دله

با رخی هر هفت کرده کرد از درگه سلام