که بانگ مهلا مهلا برآید از جانم

یکی فراخ زره بر بدن ببوشم تنگ

که راست روی تن اسفندیار را مانم

به پهن دشت مهالک چنان بتازم رخش

به نیزه ای که رباید ز چرخ حلقه ماه

چو حلقهای زره کوه را بسنبانم

هر آنکسی که به خفتان تنم ظاره کند