به نیزه ای که رباید ز چرخ حلقه ماه

که راست روی تن اسفندیار را مانم

به پهن دشت مهالک چنان بتازم رخش

که بانگ مهلا مهلا برآید از جانم

چو حلقهای زره کوه را بسنبانم

هر آنکسی که به خفتان تنم ظاره کند

گمان برد که پر از اژدهاست خفتانم