رونده چرخا نهمار گشتم از تو ستوه

به بوی آنکه کند همچو صبح عریانم

به نیزه یی که بود چون شعاع مهر منیر

چو شام جامه سوکش به بر بپوشانم

یکی بترس که داد دل از تو بستانم

عنان کشیده رو ای چرخ کینه توزکه من

به گاه کینه دژآهنج تر ز ثعبانم