یکی بترس که داد دل از تو بستانم

به نیزه یی که بود چون شعاع مهر منیر

چو شام جامه سوکش به بر بپوشانم

رونده چرخا نهمار گشتم از تو ستوه

عنان کشیده رو ای چرخ کینه توزکه من

به گاه کینه دژآهنج تر ز ثعبانم

مغیژ اینهمه چون کودکان به زور سرین