عنان کشیده رو ای چرخ کینه توزکه من

چو شام جامه سوکش به بر بپوشانم

رونده چرخا نهمار گشتم از تو ستوه

یکی بترس که داد دل از تو بستانم

به گاه کینه دژآهنج تر ز ثعبانم

مغیژ اینهمه چون کودکان به زور سرین

که من به مغز تو سودای ام صبیانم