تو میهمان کشی ای میزبان سفله نژاد

به گاه کینه دژآهنج تر ز ثعبانم

مغیژ اینهمه چون کودکان به زور سرین

که من به مغز تو سودای ام صبیانم

ز دشمنیست که خوانی به خویش مهمانم

ز حال من عجبا کس پژوهشی نکند

یکی بترس خدا را ز راز پنهانم