که بوم خط غلامی دهد به ویرانم

کیم من آخر قاآنی آسمان هنر

که در سخا و سخن بوفراس و قاآنم

چنان به وحشتم از انس این جهان خراب

مرا ز هر دو جهان بهره جز توکل نیست

که می بس است ز دو جهان خدای دو جهانم

به چشم خلق هلالم ولی ملالم نیست