که می بس است ز دو جهان خدای دو جهانم

چنان به وحشتم از انس این جهان خراب

که بوم خط غلامی دهد به ویرانم

مرا ز هر دو جهان بهره جز توکل نیست

به چشم خلق هلالم ولی ملالم نیست

که هم نشان کمال منست نقصانم

سخن چرا به درازا برم به مدحت خویش