مرا ز هر دو جهان بهره جز توکل نیست

که در سخا و سخن بوفراس و قاآنم

چنان به وحشتم از انس این جهان خراب

که بوم خط غلامی دهد به ویرانم

که می بس است ز دو جهان خدای دو جهانم

به چشم خلق هلالم ولی ملالم نیست

که هم نشان کمال منست نقصانم