سخن چرا به درازا برم به مدحت خویش

که می بس است ز دو جهان خدای دو جهانم

به چشم خلق هلالم ولی ملالم نیست

که هم نشان کمال منست نقصانم

که هرچه مشکل هر علم گشته آسانم

وگر زگفت منت ای حسود انکاریست

چسود هرزه درایی درآ به میدانم