که بی بهاتر از سرمه در سپاهانم

چو خنگ ختلان آنگه مرا نمایی وصف

که بی مماطله بیرون بری ز ختلانم

چو سرمه روشنی چشم مردمم آوخ

اگرچه فارس گلستان عشرتست ولی

چو نیست بخت چه شادی دهد گلستانم

چه اخترم که وبالم بود به خانه خویش