چه اخترم که وبالم بود به خانه خویش

که بی بهاتر از سرمه در سپاهانم

اگرچه فارس گلستان عشرتست ولی

چو نیست بخت چه شادی دهد گلستانم

چه زهره ام که ملالت فزاست میزانم

نه عارفیست به شیراز تا به هت او

روان خویشتن از کید نفس برهانم