کز ما ورای جان نفسی آشنا زنیم

چندین هزار خرمن طاعت رود به باد

چون ما ز بیخودی نفسی بی ریا زنیم

این دم مبین به رندی ماکار آن دمست

خلق از لهیب دوزخ گرم نهیب و ما

از شوق او به خون جگر دست و پا زنیم

خود دوزخی به نقد چرا زآتش خیال