یک خنده از لبانش و تا بنگری عقیق

در چین گیسویش که شکن از پی شکن

یک شهر دل به بند کمند از پی کمند

یک ملک جان اسیر رسن از پی رسن

یک جلوه از رخانش و تا بگذری چمن

چون توده های ریگ که از جنبش نسیم

سیمین سرینش موج زند گفتی از سمن