یک جلوه از رخانش و تا بگذری چمن

یک شهر دل به بند کمند از پی کمند

یک ملک جان اسیر رسن از پی رسن

یک خنده از لبانش و تا بنگری عقیق

چون توده های ریگ که از جنبش نسیم

سیمین سرینش موج زند گفتی از سمن

گو چهره اش نگه کن از حلقهای زلف