گو چهره اش نگه کن از حلقهای زلف

یک جلوه از رخانش و تا بگذری چمن

چون توده های ریگ که از جنبش نسیم

سیمین سرینش موج زند گفتی از سمن

یزدان اگر ندیدی در بند اهرمن

بنگر کلاله اش ز بر چهره لاله رنگ

گر ضیمران ندیدی بر برگ یاسمن