بس ملکها گرفت به بازوی ملک گیر

چون کین کودکست بر کینه پشن

تنها همین نه لشکر کابل خدا شکست

از تیغ که شکاف و ز کوپال که شکن

بس حصنها گشود ز چنگال خاره کن

شاهان ز خصم خویش ستانند ملک و او

بخشد به خصم خویش همی ملک خویشتن