شاهان ز خصم خویش ستانند ملک و او

از تیغ که شکاف و ز کوپال که شکن

بس ملکها گرفت به بازوی ملک گیر

بس حصنها گشود ز چنگال خاره کن

بخشد به خصم خویش همی ملک خویشتن

آری چو خصم ازو کند از ملک او سوال

ننگ آیدش ز فرط عطا گفت لا و لن