بلبل کشد ترانه و خامش شود زغن

نی زار نالد آنگه از جان برد ملال

می تلخ گردد آنگه از جان برد محن

آسوده دل نشین که چو دیماه بگذرد

دلتنگ تر ز غنچه کسی نی ولی به صبر

بینی کزان شکفته تری نیست در چمن

ملکی ستد خدای که تا ملک دگرت