دلتنگ تر ز غنچه کسی نی ولی به صبر

می تلخ گردد آنگه از جان برد محن

آسوده دل نشین که چو دیماه بگذرد

بلبل کشد ترانه و خامش شود زغن

بینی کزان شکفته تری نیست در چمن

ملکی ستد خدای که تا ملک دگرت

بخشد همی نکوترهاگوش کن ز من