ملکی ستد خدای که تا ملک دگرت

بلبل کشد ترانه و خامش شود زغن

دلتنگ تر ز غنچه کسی نی ولی به صبر

بینی کزان شکفته تری نیست در چمن

بخشد همی نکوترهاگوش کن ز من

معمار خانهای کهن را کند خراب

تا نو نهد اساس که نو بهتر از کهن