طیبت ز بندگان به ملوک ای ملک حسن

ور گویدم که نیست ترا باره ی چمان

گویم که پای راهسپر بس مرا چمن

اینها تمام طیبت محضست اگرچه نیست

منت خدای راکه مرا از عطای تو

حاجت به کس نه جز به خداوند ذوالمن

منت خدای راکه ز بس جود بیحساب