ور گویدم که نیست ترا باره ی چمان

فرمان دهدکه رخت کشم جانب وطن

گر گویدم ملک که بود راهزن به راه

گویم برهنه باک ندارد ز راهزن

گویم که پای راهسپر بس مرا چمن

اینها تمام طیبت محضست اگرچه نیست

طیبت ز بندگان به ملوک ای ملک حسن