اینها تمام طیبت محضست اگرچه نیست

گویم برهنه باک ندارد ز راهزن

ور گویدم که نیست ترا باره ی چمان

گویم که پای راهسپر بس مرا چمن

طیبت ز بندگان به ملوک ای ملک حسن

منت خدای راکه مرا از عطای تو

حاجت به کس نه جز به خداوند ذوالمن