گویم برهنه باک ندارد ز راهزن

جز چار مه نه بیش و نه کم کم خدایگان

فرمان دهدکه رخت کشم جانب وطن

گر گویدم ملک که بود راهزن به راه

ور گویدم که نیست ترا باره ی چمان

گویم که پای راهسپر بس مرا چمن

اینها تمام طیبت محضست اگرچه نیست