جز چار مه نه بیش و نه کم کم خدایگان

بی او رخ از خراشم آژیده چون سفن

بی او ز غم گزیر ندارم به هیچ مکر

بی او ز رنج چاره ندارم به هیچ فن

فرمان دهدکه رخت کشم جانب وطن

گر گویدم ملک که بود راهزن به راه

گویم برهنه باک ندارد ز راهزن