بی او ز رنج چاره ندارم به هیچ فن

بی او دل از خروشم تفتیده چون تنور

بی او رخ از خراشم آژیده چون سفن

بی او ز غم گزیر ندارم به هیچ مکر

جز چار مه نه بیش و نه کم کم خدایگان

فرمان دهدکه رخت کشم جانب وطن

گر گویدم ملک که بود راهزن به راه