بی او رخ از خراشم آژیده چون سفن

گریم چو ابر بی او در شام و در سحر

نالم چو رعد بی او در سر و در علن

بی او دل از خروشم تفتیده چون تنور

بی او ز غم گزیر ندارم به هیچ مکر

بی او ز رنج چاره ندارم به هیچ فن

جز چار مه نه بیش و نه کم کم خدایگان