گریم چو ابر بی او در شام و در سحر

دل راندم ابی او سور ار بود مزن

بی او زیم چنانکه ابی سرخ گل گیا

بی او بوم چنانکه ابی پاک جان بدن

نالم چو رعد بی او در سر و در علن

بی او دل از خروشم تفتیده چون تنور

بی او رخ از خراشم آژیده چون سفن